اینک شایسته‌‌‌دیدم عصاره بحث و تحلیل‌های این سنوات را به نحو مدّون در معرض قضاوت تمام صنوف دانشگاهی و حوزوی اعم از دانشجو و طلبه و استاد و مدیران و مسئولان ذی‌ربط قراردهم. زیرا به‌رغم مواضع مندرج در آن سؤالات‌ ـــ ‌‌‌پس از فراخوان جنبش نرم‌افزاری هیچ اتفاقی نیافتاد، سال‌ها قبل از فراخوان مذکور هیچ اتفاقی نمی‌افتاد، تا آینده‌هایی نسبتاً دور نیز هیچ اتفاقی هم نخواهدافتاد‌ ـــ ایجاد جنبشی نرم‌افزاری یا ارزشی‌ـ‌بینشی در دانشگاه و حوزه را امری حیاتی برای استمرار، تحکیم، و استقلال انقلاب اسلامی می‌دانم. تحلیل خود را در چند محور دسته‌بندی‌کرده‌ام.

برای پاسخ به این سؤالات، که هر سه یک جوهره دارند، هشت محور در نظر گرفته‌ام و امیدوارم ابهامهای موجود در طرح این محورها با پرسش و پاسخ رفع شود. می‌خواهیم ببینیم چرا در ایران تولید معرفت به آن معنا نداشته‌ایم؟ این قصه، ماجرای ده سال، بیست سال و سی سال پیش نیست. قصه ابدا‌ً چیز جدیدی نیست که بگوییم در هفت هشت سال گذشته اتفاق افتاده یا ظرف بیست سال گذشته تولید معرفت عملا‌ً منتفی و بسیار ضعیف شده است. نه! داستان بسیار عمیق‌تر و بیشتر از این حرفهاست. بسیاری می‌گویند شرایط اقتصادی اساتید دانشگاهی و حوزوی امروزه بد است به همین دلیل است که تولید معرفت نمی‌کنند. استاد و عالم دانشگاهی و حوزوی به تعبیر عامیانه هشت‌شان گرو‌ِ نه‌شان است و برای یک لقمه نان حلال باید صبح تا شب بدوند. اینها وقت و محلی برای تولید معرفت پیدا نمی‌کنند.