در این رساله[*] می‌خواهم رویکرد فراگیری برای اصلاح ”عرصة حکمرانی“، ”عرصة سیاست‌ورزی“، و ”عرصة فرهنگ سیاسی جمهور“ پیشنهاد کرده، برای آن استدلال ارائه کنم[1]. امروزه گاه با افرادی مواجه می‌شویم که بعضاً بالصّراحه و گاه تلویحاً از ”فروپاشی“ نظام یا، به تعبیر دیگری، ”پوست‌اندازی“ قریب‌الوقوع و یا نه‌چندان دیر و دور حاکمیت سخن می‌گویند. شاید […]
در یادداشتی گفته بودم که در عرصة فوق‌العاده پیچیده و بیقرار سیاست نه عالمان سیاسی، نه فیلسوفان سیاسی، و نه فعالان و رجال عرصة سیاست هیچگاه نتوانسته‌اند و هیچگاه نخواهند توانست حتّی موقتاَ موازین ”درستی“ و ”عقلانیت“ را مورد اجماعی فراتاریخی و فرااجتماعی قرار دهند. در این مقاله می‌خواهم فراتررفته تبیین کنم چرا آنها و همچنین عالمان جامعه‌شناس و اقتصاددان هیچگاه نتوانسته و هیچگاه نخواهند توانست حتّی موقّتاً به اجماعی فراتاریخی و فرااجتماعی دربارة موازین ”درستی“ و ”عقلانیت“ برسند.
