آنچه در زیر میخوانید مصاحبهای است که بنده به درخواست مجله فرهنگ امروز انجام دادهام. اما فرهنگ امروز به دلیل پافشاری بر حذف حدود یک چهارم از نکات مهم و محوری مصاحبه و مخالفت بنده، از انتشار مصاحبه انصراف جست. به همین سبب، متن مصاحبه درباره وقایع سه ماه گذشته را در کانال تلگرامی و وبسایت شخصیام منتشر میکنم.
خواه قائل باشیم که جهان معاصر در وضعیتی بحرانی است خواه نه، و خواه بدانیم که جهان از مناظر مختلفی میتواند بحرانی و یا غیربحرانی و یا بشدت بحرانی تلقی و دیده شود خواه نه، در هر حال به نظرم قدری شگفتانگیز مینماید که باورداشتن به اینکه روششناسی نه بطور کلی و نه در علوم طبیعی و علوم انسانی و علوم اجتماعی هیچ ذات یا ماهیت یا سرشتی فراتاریخیـفرااجتماعی ندارد تبعات سهمگین و ناگواری برای علم و علمورزی داشته باشد
بدین ترتیب عقلانیت رشد و توسعه ایجاب میکند که هر گونه سیاستگذاری کلان در پرتو نیازها، آرمانها، آرزوها، و امیال مردمی که در قلمروی اجتماعیـسیاسی واحدی زندگی میکنند صورت پذیرد. ثانیاً منطقاً ضروری میشود عقلانیت توسعه مراکز آموزشی ملّی به طور کلی در پرتو آن عقلانیت فراگیر توسعه ملّی ارزیابی و نیازسنجی شود.
از مهمترین موانع تحقق آرمانهای انقلاب اسلامی باور به مثل «صلاح مملکت خویش خسروان دانند»، معصومسازی از برخی مشایخ سیاسی انقلاب و شانه خالی کردن از وظیفه الهی امر به معروف و نهی از منکر است.
به گمان من، حتی اگر این قبیل نگرشهای «تافته جدابافته» در کوتاهمدت بتواند ظاهراً ثمرات مثبتی داشته باشد در درازمدت به شکست میانجامد و انقلاب و جامعه و سیاست و فرهنگ را دچار گسست و شکافهای ویرانگر اجتماعیـفرهنگیـسیاسی خواهد کرد.
سعید زیباکلام استاد دانشگاه تهران با اشاره به اظهارات مسئولان ارشد اجرایی کشور، که زبان انگلیسی را عامل اصلی پیشرفت هند میدانند، اظهار داشت: متحیرم که چطور ممکن است فردی از سر دانایی و اطلاع از توانمندی زبان خاصی اعم از فرانسه، چینی، عربی یا روسی، اعتلای اقتصادی و صنعتی و فرهنگی یک کشور را به […]
و این البته میتواند منجر به این برداشت ناخودآگاه شود که اساتید حوزوی در عرصهی جنگ نرم هیچ نقشی ندارند و یا، بدتر از این، نباید نقشی داشته باشند. در حالی که پرواضح است که اساتید حوزوی به نوبهی خود مخاطبان ویژهی خود را دارند، به گونهای که در برخی عرصهها و میدانها اگر تأثیر و نفوذ ایشان بسیار بیشتر نباشد قطعاً کمتر از تأثیر اساتید دانشگاهی نیست. بهنظر بنده خواه این تبعیض یا معافیت بهمنظور تخفیف و تضعیف حوزویان اعمال شود خواه بهمنظور مصونیتبخشی حوزویان از عرصهی مطالبات عمومی، و نشاندن ایشان در عرصهای استعلایی و نقدناپذیر، در هر حال سیاستی نابخردانه و خسرانبار است. نابخردانه است از آن جهت که نهاد مهم و تأثیرگذاری از عرصهی فرهنگ سیاسی و سیاست فرهنگی عزل و عقیم میشود.
روشن است که این موضعگیری دچار تعارضی است که تنی چند در ایام پس از ۲۲ خرداد بدان توجه کرده، متذکر شدهاند. متذکر شدهاند که: اگر نتیجهی انتخابات موافق مراد آنها میبود، صحت نتیجه انتخابات و سلامت تمام نهادهای ذیربط حکومتی را کماکان میپذیرفتند اما اینک که نتیجه انتخابات وفق مرادشان نیست، مدعیاند هم انتخابات دچار تقلب سازمانیافته است و هم تمام نهادهای ذیربط حکومتی متقلب و بیاعتبار و یا دستکم طرف دعوایند.
