زاویه که دیشب مسئله کرسی آزاداندیشی را موضوع بحث و نظر خود قرار داده بود، در ابتدا با پخش گزارشی از نظرات دانشجویان و اساتید دانشگاه های تهران و شیراز در خصوص کرسی های آزاداندیشی و مروری بر تاریخچه طرح این موضوع از سوی رهبری در جامعه دانشگاهی کشور به طرح سوالات و ابهامات موجود […]
ابتدا باید گفت معیار تمیز علم از غیر علم قراردادی است و ثانیا معیار قراردادی تمیز، خادم و تابع هدف یا اهدافی است که ما انسانها اعم از عالم یا غیر عالم از تمیز معارف تقلید می کنیم، ثالثاً انتخاب و اخذ اهداف منوط به تصمیم افراد است تصمیمی که بحث و بررسی عقلانی بر نمی تابد و رابعاً اهداف ما به نوبه ی خود مولود و محصول مجموعه ی دو ابعاد از تعلقات و تمنیات ماست. با این اوصاف میخواهم سوال کنم آیا آموزش های انبیاء و اولیای الهی نمی تواند از طریق تقویم، تعلقات و تمنیات ما اهداف را تعیین و تقدیر کند؟ تعلقات و تلقیات که به نوبه ی خود تحت تاثیر آموزش های انبیاء باشد، آیا آن هدف برآمده نمی تواند به ما بگوید کدام معارف را باید از سایرین جدا کرد؟ کاملا قابل تصور است که اندیشمندی با پاسخ منفی تمام سوالات آخر بخش های فوق موافق باشد.
حراست از حیثیت رجال سیاسی با سابقه در مناصب عالی نظام سیاسی پس از مشاهده فساد یا انحرافات اعتبار سوز این افراد، سرپوش نهادن بر آن و سرکوب فرد یا افراد افشا کننده ابتدایی رسوایی سبب می شود که عموم مردم مدام از خود بپرسند “چرا مسوول خاطی مجازات نشد؟” و چنانچه این سوال بی جواب مانده و کهنه شود، در نهایت تبعات خونباری خواهد داشت.
در حالیکه دقیقا متفکران این دوره همزمان با نفی آموزههای وحیانی و انکار ارزشهای انسانی، باعث پوچی و بیمعنایی زندگی انسان مدرن شدند، آنها برای جلوگیری از پوچگرایی انسان مدرن، معنای عقلانیت مورد توافق خود را مطرح کردند تا باعث اطمینان قلبی و امید انسان، به زندگی بیمعنای خود شود.
سعید زیباکلام گفت: چرا هرگاه تلاش میکنیم مفهوم روشنفکری و به تیع آن مفهوم روشنفکری دینی را تعریف کنیم ناکام میمانیم؟ بنابراین اگر افراد مختلف خود را روشنفکر دینی بدانند یا ندانند میبایست به تعریفی واحد برسیم اما به نظر میرسد به مجموعه تعاریف درباب روشنفکری که جامع و مانع باشد نتوانیم برسیم. چرا مفهوم روشنفکری دینی تن به قالبی نمیدهد” چرا نمیتوان برای روشنفکری دینی عرصهای تعیین کرد که مقبول همگان یا دست کم آنهایی که خود را روشنفکر یا روشنفکر دینی میدانند باشد؟
بنابراین، این تقسیم و توزیع کار فعلی که مثلاً حوزه متکفل دین مردم، نماز و روزه و زکات مردم، مستحبات، مبطلات و مکروهات و غیره باشد و دانشگاه هم به دنبال ساختن جامعه باشد چه به لحاظ نرمافزاری و چه به لحاظ سختافزاری، باید به هم بریزد. مگر سکولاریسم چیست؟ آیا شاخ دارد و پدیده عجیب و غریبی است؟! سکولاریسم یعنی همین
آنچه در ذیل می آید چکیده پاسخهای دکتر سعید زیباکلام به دو پرسش دانشجویان پس از سخنرانی در باب «چگونگی امکان علم دینی» است. این سخنرانی در ۲۷ آذرماه ۱۳۸۵ در دانشگاه مذاهب اسلامی تهران ایراد شده است.
در این جمع شماری از معاریف و مشاهیر حوزه و دانشگاه حضور داشتند که شما هر روز یک بار یکی از آنان را در تلویزیون میبینید. در آنجا نظراتم را گفتم. این نظرات آنجا خیلی غیر متعارف بود و تقریباً آن روز همان چیزی را گفتم که الآن هم گفتم. یعنی این حرفها را در ۲۷ آذر ماه ۱۳۸۲ هم گفتهام. علاوه بر این، چون این جلسه حالت میزگرد داشت، برای هر بحث درباره وحدت و مصداقهای آن تجزیه و تحلیلهای مبسوطی را مطرح میکردم و ثابت کردم که هیچ نوع وحدتی در حوزه و دانشگاه وجود ندارد و آنچه به عنوان وحدت عنوان میشود توهمی بیش نیست.
