چنانچه بخواهیم تلقّیات، تصمیمات، و سیاستهایی را بدون کمترین مباحثه و مناقشه و تضاربی در عرصه سیاست، ”درست“ بدانیم و بخوانیم، و نتیجتا آنها را با اقتدار تمام بر مسند مشروعیت و حاکمیت بنشانیم یک راه حلّ ظاهرا آبرومندانه اینست که فرد یا گروهی را میزان ”درستی“ قرار داده تمام تلقّیات، تصمیمات، و سیاستهای ماخوذ آن فرد یا گروه را ”درست“ بدانیم.
روشن است که این موضعگیری دچار تعارضی است که تنی چند در ایام پس از ۲۲ خرداد بدان توجه کرده، متذکر شدهاند. متذکر شدهاند که: اگر نتیجهی انتخابات موافق مراد آنها میبود، صحت نتیجه انتخابات و سلامت تمام نهادهای ذیربط حکومتی را کماکان میپذیرفتند اما اینک که نتیجه انتخابات وفق مرادشان نیست، مدعیاند هم انتخابات دچار تقلب سازمانیافته است و هم تمام نهادهای ذیربط حکومتی متقلب و بیاعتبار و یا دستکم طرف دعوایند.
در این مقاله میخواهم معضلات عمدتاً نهانی فرهنگ سیاسی ایران معاصر را مورد تأمّل و کالبدشناسی قراردهم. از تبعات ضمنی این مقاله، درصورت بذل توجه و دقت کافی، این است که پارهای از سؤالات گزنده و بعضاً ویرانگری که احتمال میدهم برای بسیاری از دانشگاهیان و حوزویان مطرح شدهباشد، پاسخ تبیینی خود را بیابند. آن سوالات از این قبیلاند: …
از طرفى «جریانى» ایستاده است که دانشگاهیان و حوزویان فراوان و نامدارى گروه گروه از آن حمایت مى کنند. احزاب و گروه ها و مطبوعات سازمان یافته و هماهنگ و آزموده تر مدرنیستى یکى پس از دیگرى به خیل عظیم و هیبت زاى حامیان آن مى پیوندند… در طرف دیگر، «جریانى» قرار داشت که به زحمت مى شد نام جریان بر آن چسباند. جریانى بى سرمایه و بى شیخوخیت، جریانى بدون زعامت و حمایت در لایه هاى مختلف حکومتى، مدیریتى و تجارتى.
