کمتر از یک ماه پیش در واکنش به سخنرانی سالها پیش رهبر نظام در یادداشتی تحت عنوان “سرکوب سرزنشکنندگان و معترضان” گفته بودم که «امّا آیا قوۀ قضائیه و دستگاههای امنیتی سرزنشکنندگان را به شدّت مورد عقوبت و مجازات قرار نداده و نمیدهند؟». چندی پیش قرعه بهنام آقای مهندس کیوان صمیمی زده شد و امروز […]
بهروشنی میتوان دید که برغم تلاش ترغیبی خود، پالتی با ذکر برخی از مهمترین دغدغههای امروزۀ آمریکا ابداً امیدوار نیست که بتوان آمریکا را متقاعد کرد که سیاست دوشاخۀ ایجاد حس ترس در میان ایرانیان و افزایش تحریمها را اتخاذ کند.
پیشفرض مشترک و قطعیِ میان جمیع سیاستمداران و سیاستگذاران آمریکایی و اسرائیلی و نقطهٔ عزیمت تمام تحلیلهایشان اینست که ایران عزم بر تولید و تهیۀ سلاح هستهای دارد.
حکمرانی ما نه جمهوریتی و نه مردمسالارانه و نه تلفیق و امتزاجی از این دو. که بیش از هر چیزی ”حکمرانی حاج آقایی“ است، با پوششی نخنما از مردمسالاری، و جمهوریتی غیر قابل رویت.
هموطنان فریبخوردۀ ستمدیدهام! ما تا کی میخواهیم به رویههای دیرینۀ خود ادامه دهیم و در عینحال انتظار داشته باشیم که مقامات و مسئولان بیکباره توبه کنند و تغییر رویه دهند؟
روشن نیست که هر اقدامی از سوی هر مقامی که به انفعال و بلهقربانگویی مجلس منجر شود نظارت باواسطۀ مردم بر رفتار مقامات را بشدت ضعیف خواهد کرد؟
آیا به صرف اینکه علیالدوام اقدامات کم و بسیار کم و بعضا مناسب سالهای گذشته را بازگو کنیم مردم مصیبتها و رنج و عسرت گذران زندگی یومیۀ خود و نیز انبوهی از وعدههای دروغ یا تحققنیافتۀ مقامات را فراموش میکنند و به زندگی امیدوار میشوند؟
آیا واژه اسلامی، دموکراتیک، جمهوری، فدرال، سوسیال، خلق، و ترکیبی از اینها، صرفنظر از رفتار و عادات و سنن و آمال و امیال و آرمانهاي رجال و نخبگان آن جوامع، رویهها و سیاستهایی را به اعتبار صرف حضور لفظ خود بر آن رجال و نخبگان تحمیل و تنفیذ و دخیل میکند؟
