سخن هایک جای هیچ گونه تردیدی نسبتبه قابلیت توجیه این فرض و مبنای متزلزل معرفتشناختی آن باقی نمیگذارد. در عین حال، به طرز حیرتانگیزی میافزاید که «شیوه ما مبتنی بر این تجربه است که انسانهای دیگر علیالقاعده (اگرچه نه همیشه مثلا نه در مواردی که کوررنگ و یا دیوانه باشند) انطباعات حسی خود را به گونهای دستهبندی میکنند که ما میکنیم». به رغم توجیهناپذیری، استدلالناپذیری، و استشهادناپذیری تجربیاش، این فرض مقبول و مستحسن به نظر میآید و میشود آن را به همان صورت آکسیوماتیک و اصل موضوعی خویش باقی گذاشت. و ابدا نیازی نیست که مبنای تجربی برای آن قائل شویم و یا قاعدهای برای آن دست و پا کنیم!





