یعنی، واقعا ایران اینقدر بدبخت و ذلیل شده که از حالا تعهد می‌کند میزان غنی‌سازی در آینده‌ای نامعلوم را باید با اجازه و موافقت آمریکا انجام دهد؟ امکان دارد آقای باقری تاثیر بسیار این اتفاق را بدانگونه که خود فهم کرده‌اند برای مخاطبان خود توضیح بدهند؟
بنظرم یکی از مهم‌ترین عوامل تضعیف خانۀ ملّت و، در نتیجه، خود ملّت و نقش جمهور مردم در حکمرانی، ایجاد شوراهای عالی در حوزه‌های مختلف بسیاری است که تدریجا از سال 1359 آغاز گشت.
بسیاری از کسانی‌که به ولایت فقیه، شورای نگهبان، مجمع مصلحت نظام، و بسیاری از نهادهای فعلی دیگر نقد و یا احیانا اعتراضات اصولی دارند چنانچه افراد محبوبشان سر از آن مناصب درآورند اعتراض و انتقاداتشان اگر نه کاملا دستکم عمدتا مرتفع می‌شود.
بنظر می‌رسد رژیم آمریکا نمی‌تواند با وجود قدرت نظامی روزافزون چین در حوزۀ اقیانوس آرام، جنگ نظامی نیابتی با روسیه بر سر اوکراین، جنگ اقتصادی تمام عیار با روسیه و جنگ اقتصادی روبه تزاید با چین، تورم فزاینده در داخل آمریکا، و خط‌ونشان‌های مداوم جمهوری‌خواهان علیه دموکرات‌ها، مطابق نظر هم‌پیمانان منطقه‌ای‌اش برجام را پشت سر بیاندازد و شاخ‌وشانۀ نظامی برای ایران بکشد.
به‌روشنی می‌توان دید که برغم تلاش ترغیبی خود، پالتی با ذکر برخی از مهم‌ترین دغدغه‌های امروزۀ آمریکا ابداً امیدوار نیست که بتوان آمریکا را متقاعد کرد که سیاست دوشاخۀ ایجاد حس ترس در میان ایرانیان و افزایش تحریم‌ها را اتخاذ کند.
پیش‌فرض مشترک و قطعیِ میان جمیع سیاست‌مداران و سیاست‌گذاران آمریکایی و اسرائیلی و نقطهٔ عزیمت تمام تحلیل‌هایشان اینست که ایران عزم بر تولید و تهیۀ سلاح هسته‌ای دارد.
بسیاری از فعالان رسانه‌ای غیردانشگاهی و بعضا دانشگاهی فرش‌های قرمزی برای بازگشت پیروزمندانه سلطه مجدد آمریکا بر مقدرات کشور پهن کرده‌اند. حقد و کین و رقابت بر سر قدرت چه شرفها و چه غیرتها و چه عزتها را سوزانده، افکار عمومی را برای فداکردن استقلال و اقتدار و تمامیت وطن به پای جهانخواران خونریز غارتگر هر چه بیشتر آماده می‌کند.
آیا مقامات اعلای نظام تردیدی دارند که در صورت پالایش بنیانی نظام از مفسدان و غارتگران ظاهرالصّلاح و تبعیض‌های وطن‌سوز، و توزیع هر چه عادلانه و برابرانه ثروت ملّی، ملّت غیور ایران با تمام وجود پای عزّت و استقلال و حاکمیت ملّی ایران خواهد ایستاد؟
