۱۴۰۱-۰۳-۲۶
روشن نیست که هر اقدامی از سوی هر مقامی که به انفعال و بلهقربانگویی مجلس منجر شود نظارت باواسطۀ مردم بر رفتار مقامات را بشدت ضعیف خواهد کرد؟
روشن نیست که هر اقدامی از سوی هر مقامی که به انفعال و بلهقربانگویی مجلس منجر شود نظارت باواسطۀ مردم بر رفتار مقامات را بشدت ضعیف خواهد کرد؟
بسیاری از فعالان رسانهای غیردانشگاهی و بعضا دانشگاهی فرشهای قرمزی برای بازگشت پیروزمندانه سلطه مجدد آمریکا بر مقدرات کشور پهن کردهاند. حقد و کین و رقابت بر سر قدرت چه شرفها و چه غیرتها و چه عزتها را سوزانده، افکار عمومی را برای فداکردن استقلال و اقتدار و تمامیت وطن به پای جهانخواران خونریز غارتگر هر چه بیشتر آماده میکند.
آیا اطلاع دارید که در دانشگاه و حوزه بسیاری از استادانی که حداکثر اطلاعشان از عرصۀ علمشناسی و روششناسی محدود به دو سه چهار واحد درسی شکستهبسته و خواندن نصفه نیمۀ دو سه جلد کتابِ اغلب ترجمهشده به فارسی میشود، دربارۀ نفی یا اثبات علوم اجتماعی اسلامی و به تبع اقتصاد اسلامی اظهار نظرات زیادی میکنند؟ اما جناب آقای رئیسی! شما در دولت خود بهدنبال موضعگیری در این باب نباشید. بگذارید عالمان دانشگاهی و حوزوی این موضوع معرفتی را، به لطف خدا، بدون آلایش به مقاصد سیاسی و بعضا اقتصادی/مالی پیگیری کنند.
آیا به صرف اینکه علیالدوام اقدامات کم و بسیار کم و بعضا مناسب سالهای گذشته را بازگو کنیم مردم مصیبتها و رنج و عسرت گذران زندگی یومیۀ خود و نیز انبوهی از وعدههای دروغ یا تحققنیافتۀ مقامات را فراموش میکنند و به زندگی امیدوار میشوند؟
آیا مقامات اعلای نظام تردیدی دارند که در صورت پالایش بنیانی نظام از مفسدان و غارتگران ظاهرالصّلاح و تبعیضهای وطنسوز، و توزیع هر چه عادلانه و برابرانه ثروت ملّی، ملّت غیور ایران با تمام وجود پای عزّت و استقلال و حاکمیت ملّی ایران خواهد ایستاد؟
آیا واژه اسلامی، دموکراتیک، جمهوری، فدرال، سوسیال، خلق، و ترکیبی از اینها، صرفنظر از رفتار و عادات و سنن و آمال و امیال و آرمانهاي رجال و نخبگان آن جوامع، رویهها و سیاستهایی را به اعتبار صرف حضور لفظ خود بر آن رجال و نخبگان تحمیل و تنفیذ و دخیل میکند؟
اساسا با فضای موضعگیریهای سیاسی در واشنگتن و اندیشکدههای متعدد سیاست خارجی و امنیت ملّی آمریکا نسبت به ایران، هیچ تضمینی نمیتواند وجود داشته باشد. و این، یعنی هر دو سرگشاده سناتورها و نمایندگان بلند و صریح و پوستکنده فریاد میزنند که هرگونه توافقی الّا و لابد باید سر از سلّاخخانه کنگره درآورد تا آن را در پای افزایش امنیت ملی و بسط سیطره قدرت آمریکا و همدستانش در منطقه، خرد و خمیر و پاره کنند.
آیا پرواضح نیست که اگر پافشاری غیورانه شورای مرکزی اتحادیه وقت جنبش عدالتخواه به پیگیری بیشتر ماجرا تا حصول نتیجه نمیبود آب از آب تکان نمیخورد و رئیس ستاد کل نیروهای مسلح کماکان تا آخر عمر در همان ویلا مستقر میماند زیرا پیشتر در سال 1392 رهبر نظام نظر/دستور بر تخلیه آن ملک را داده بودند؟