رهبر ارجمند نظام! آیا تصور نمیکنید بعوض امیدبخش حرفزدن، لازمست امیدبخشی در سیاستهای رجال نظام عملا تحقق پیدا کند؟ بنظر حضرتعالی تا کی میتوان با حرف و حدیث، حمایت مردمی را برای نظام تدارک و جلب کرد؟بنظر حقیر، نظام مدتهای مدیدی است که از سرمایه اصلی میخورد، سرمایهای که بسرعت در حال اتمام است.





