آرشیو مطالب : دسته: عدالت‌خواهی

تعداد مطالب این دسته 40 عدد می باشد
شهرسازی ما! حکمرانی ما!
۱۴۰۱-۰۴-۳۱

مقامات عالیه نظام! از مجلس ضعیف‌النفس و گوش‌بفرمانِ مهندسی‌شده‌ انتظاری نیست. اما آیا ضابطه‌مندکردن امر شهرسازی بشیوه‌ی بسیاری از کشورهای دنیا بعد از ۴۳ سال، انتظاری نابجا، و کاری شاقّ و ناشدنی است؟

”حکمرانی حاج‌آقایی“ را بیشتر بشناسیم؟
۱۴۰۱-۰۴-۲۲

توصیه می‌کنم یکبار دیگر اظهارات آقای دکتر مالک شریعتی، سخنگوی کمیسیون انرژی مجلس را در نوع حکمرانی ما!  در همین کانال با دقت بخوانید. این بندۀ ظلوم جهول تاکنون بر این اندیشه بودم که در حکمرانی خارق‌العادۀ ما برخی از نهادهای اقتصادی/مالیِ ذیل نهاد رهبری ـــ از قبیل بنیاد مستضعفان، ستاد اجرائی فرمان امام، سازمان […]

سرکوب معترضان و منتقدان
۱۴۰۱-۰۴-۱۹

کمتر از یک ماه پیش در واکنش به سخنرانی سال‌ها پیش رهبر نظام در یادداشتی تحت عنوان “سرکوب سرزنش‌کنندگان و معترضان” گفته بودم که «امّا آیا قوۀ قضائیه و دستگاه‌های امنیتی سرزنش‌کنندگان را به شدّت مورد عقوبت و مجازات قرار نداده و نمی‌دهند؟». چندی پیش قرعه به‌نام آقای مهندس کیوان صمیمی زده شد و امروز […]

ایرانیان را باید ترساند
۱۴۰۱-۰۴-۱۵

به‌روشنی می‌توان دید که برغم تلاش ترغیبی خود، پالتی با ذکر برخی از مهم‌ترین دغدغه‌های امروزۀ آمریکا ابداً امیدوار نیست که بتوان آمریکا را متقاعد کرد که سیاست دوشاخۀ ایجاد حس ترس در میان ایرانیان و افزایش تحریم‌ها را اتخاذ کند.

نوع حکمرانی ما! (۲)
۱۴۰۱-۰۴-۰۹

حکمرانی ما نه جمهوریتی و نه مردمسالارانه و نه تلفیق و امتزاجی از این دو. که بیش از هر چیزی ”حکمرانی حاج آقایی“ است، با پوششی نخ‌نما از مردمسالاری، و جمهوریتی غیر قابل رویت.

نوع حکمرانی ما!
۱۴۰۱-۰۴-۰۷

هموطنان فریب‌خوردۀ ستمدیده‌ام! ما تا کی می‌خواهیم به رویه‌های دیرینۀ خود ادامه دهیم و در عین‌حال انتظار داشته باشیم که مقامات و مسئولان بیکباره توبه کنند و تغییر رویه دهند؟

سرکوب سرزنش‌کنندگان و معترضان
۱۴۰۱-۰۳-۲۶

روشن نیست که هر اقدامی از سوی هر مقامی که به انفعال و بله‌قربان‌گویی مجلس منجر شود نظارت باواسطۀ ‌مردم بر رفتار مقامات را بشدت ضعیف خواهد کرد؟

ضرورت تجدید نظر در مفهوم امید
۱۴۰۱-۰۱-۲۰

آیا به صرف اینکه علی‌الدوام اقدامات کم و بسیار کم و بعضا مناسب سالهای گذشته را بازگو کنیم مردم مصیبتها و رنج و عسرت گذران زندگی یومیۀ خود و نیز انبوهی از وعده‌های دروغ یا تحقق‌نیافتۀ مقامات را فراموش می‌کنند و به زندگی امیدوار میشوند؟