بهروشنی میتوان دید که برغم تلاش ترغیبی خود، پالتی با ذکر برخی از مهمترین دغدغههای امروزۀ آمریکا ابداً امیدوار نیست که بتوان آمریکا را متقاعد کرد که سیاست دوشاخۀ ایجاد حس ترس در میان ایرانیان و افزایش تحریمها را اتخاذ کند.
بهروشنی میتوان دید که برغم تلاش ترغیبی خود، پالتی با ذکر برخی از مهمترین دغدغههای امروزۀ آمریکا ابداً امیدوار نیست که بتوان آمریکا را متقاعد کرد که سیاست دوشاخۀ ایجاد حس ترس در میان ایرانیان و افزایش تحریمها را اتخاذ کند.
پیشفرض مشترک و قطعیِ میان جمیع سیاستمداران و سیاستگذاران آمریکایی و اسرائیلی و نقطهٔ عزیمت تمام تحلیلهایشان اینست که ایران عزم بر تولید و تهیۀ سلاح هستهای دارد.
حکمرانی ما نه جمهوریتی و نه مردمسالارانه و نه تلفیق و امتزاجی از این دو. که بیش از هر چیزی ”حکمرانی حاج آقایی“ است، با پوششی نخنما از مردمسالاری، و جمهوریتی غیر قابل رویت.
هموطنان فریبخوردۀ ستمدیدهام! ما تا کی میخواهیم به رویههای دیرینۀ خود ادامه دهیم و در عینحال انتظار داشته باشیم که مقامات و مسئولان بیکباره توبه کنند و تغییر رویه دهند؟
روشن نیست که هر اقدامی از سوی هر مقامی که به انفعال و بلهقربانگویی مجلس منجر شود نظارت باواسطۀ مردم بر رفتار مقامات را بشدت ضعیف خواهد کرد؟
بسیاری از فعالان رسانهای غیردانشگاهی و بعضا دانشگاهی فرشهای قرمزی برای بازگشت پیروزمندانه سلطه مجدد آمریکا بر مقدرات کشور پهن کردهاند. حقد و کین و رقابت بر سر قدرت چه شرفها و چه غیرتها و چه عزتها را سوزانده، افکار عمومی را برای فداکردن استقلال و اقتدار و تمامیت وطن به پای جهانخواران خونریز غارتگر هر چه بیشتر آماده میکند.
آیا به صرف اینکه علیالدوام اقدامات کم و بسیار کم و بعضا مناسب سالهای گذشته را بازگو کنیم مردم مصیبتها و رنج و عسرت گذران زندگی یومیۀ خود و نیز انبوهی از وعدههای دروغ یا تحققنیافتۀ مقامات را فراموش میکنند و به زندگی امیدوار میشوند؟
آیا مقامات اعلای نظام تردیدی دارند که در صورت پالایش بنیانی نظام از مفسدان و غارتگران ظاهرالصّلاح و تبعیضهای وطنسوز، و توزیع هر چه عادلانه و برابرانه ثروت ملّی، ملّت غیور ایران با تمام وجود پای عزّت و استقلال و حاکمیت ملّی ایران خواهد ایستاد؟