جناب آقای غلامحسین محسنی اژهای، رئیس محترم قوه قضائیه. با سلام و آرزوی خدمت و عاقبت بخیری. باستحضار میرساند اینجانب با دیدن فیلم دردناک و رسواکننده ادعاهای رئیس سابق قوه قضائیه درباره رفتار با زندانیان، یاد ماجرای آقای منصور نظری، آن جوانمرد سوتزنِ فداکار، افتادم که جان و مالش را بخاطر جمعآوری شواهد و مدارک […]
اهالی مظلوم و محاصرهشده وصال! اینک که هیچ نهاد حکومتی حتی پا پیش نگذاشته تا دستکم بیدادِ بر شما را بشنود و سپس آن را فقط انتشار دهد، بر شماست که با سایر مظلومان و همدردان، بویژه اهالی محروم و محاصرهشده ده ونک و سایر صنوف محروم، اتحاد کنید و تا میتوانید در اقدامات اعتراضی خود همگامی و همکاری کنید.
اینک که انسان خود را محکوم بدین تبعیدگاه میبیند… و برایش معلوم نیست از کجا آمده، چرا اینجاست، و چه باید بکند، و نهایتا کجا خواهد رفت… لاجرم باید انسانهایی را تصورا و تخیلا ایجاد کند تا پاسخ بدین سؤالها را بتواند برایش تدارک کند. روشن است که مقصودم از «لاجرم»، ضرورت منطقی نیست که ضرورت منطقی خیلی ناچیزتر و دونپایهتر از آن است که در این مرحله وجود داشته باشد. این مولود، خیلی بعدهاست که متولد میشود و همواره هم طفلی باقی میماند! مقصودم از «لاجرم»، ضرورت وجودی است.
چرا در طول تاریخِ طولانی نظریهپردازیها و اخذ مواضع فلسفی، و در طول تاریخ نه چندان طولانی علوماجتماعی، هیچ موضوعی را نمیتوان یافت که برای آن استدلال یا استدلالهایی شده باشد و آن استدلال یا استدلالها تمام مخاطبان خود را قانع یا ترغیب کرده باشد؟
رهبر بزرگوار! تا کی و تا کجا باید ملّت ایران و آرمانهای انقلاب فدای حفظ دولتی شود که کمترین، آری کمترین، تعهدی به آن آرمانها و به ایران عزتمند قدرتمند مستقل ندارد و مدام درپی درانداختن شید و شگردی است برای حفظ و تحکیم قدرت خود و به قیمت منافع و عزّت ملّی؟
برادر و رهبر بزرگوار! كاملاً روشن است كه تحقق اهداف بالفعل و بالقوه زورگويانه آمريكاييان در ايران، به درايت و تصميم جنابعالی بستگی دارد. هيچكس در ايران سياستهای كلان و راهبردی خارجی را از چشم اين و آن دولت نمیبيند. اين شما هستيد كه در اين تقاطع بسيار مهم و راهبردی بايد به حول و قوه الهی بصيرتمندانه و شجاعانه ايران را از اين چالشهای اساسی برهانيد.
آقای دکتر ولایتی! چرا حالا که مثل روز روشنشده که در برجام اشتباهات فاجعهباری رخ داده و چگونه منافع و مصالح ملی به باد دادهشده، بیانصافانه نقش بسیار محوری و موثر خود را لاپوشانی میکنید و تمام گناه را بر دوش دولت و مجلس میاندازید؟
چرا مطابق اصول مصرح قانون اساسی محاکمۀ آقای حمید بقایی، معاون رئیس جمهور دولت نه و ده را علنی برگزار نکردید؟ امکان دارد برای آگاهی ملت ایران علل یا دلایل این تصمیم را شفاف و صریح و علنی اعلام کنید؟ قاعدتاً برای جنابعالی وثاقت و صحت اسناد و شواهدِ مؤید اتهامات نامبرده باید محرز باشد، چرا اینک که آقای بقایی برای اثبات بیگناهیش جان خود را به میدان آورده، با اعادۀ دادرسی و برگزاری محاکمۀ علنی ایشان مخالفت میکنید؟
